Na cmentarzu pod Nowym Jorkiem odkryto jedno z największych na świecie skupisk pszczół
Rachel Fordyce, technik w laboratorium entomologii na kampusie Cornell University chodziła do pracy przez East Lawn Cemetery. Pewnego dnia zwróciła uwagę na... pszczoły. Przyniosła je ze sobą i powiedziała swojemu szefowi, profesorowi entomologii Bryanowi Danforthowi, że cmentarz jest pełen tych owadów. Uczony stwierdził, że to bardzo ważny zapylacz gatunek Andrena regularis, samotnice budujące gniazda w ziemi. A spostrzeżenie pani Fordyce doprowadziło do odkrycia, że na cmentarzu w niewielkiej podnowojorskiej Ithace znajduje się jedno z największych i najstarszych na świecie nagromadzeń pszczół zakładających gniazda w ziemi.
Badacze szacują, że na powierzchni 0,65 hektara, mniejszej od standardowego boiska piłkarskiego, żyje około... 5,5 miliona pszczół. Jestem pewien, że na świecie istnieją inne wielkie skupiska pszczół, ale nie zostały zidentyfikowane. Na podstawie dostępnych danych możemy stwierdzić, że to jedno z największych znanych skupisk, mówi Steven T. Hoge z Wydziału Entomologii Cornell University, główny autor artykułu opisującego pszczoły z cmentarza.
Badania nie tylko pokazują, jak ważną rolę w środowisku odgrywają pszczoły i jak wiele może ich być w jednym miejscu. Potwierdzają też, że cmentarze, szczególnie stare cmentarze w centrach europejskich miast, to niezwykle ważne miejsca dla zachowania bioróżnorodności. Wiadomo, że żyją tam rzadkie rośliny, owady, ptaki czy ssaki. Keven Morse, którego rodzina zarządza East Lawn Cemetery od 46 lat mówi, że na 16-hektarowym cmentarzu widział jelenie, gęsi wysiadujące jaja, lisy, kojoty i jastrzębie. Oczywiście widział też pszczoły, które jednak nigdy go nie użądliły, chociaż przyznaje, że czuł się niekomfortowo kosząc trawę w miejscach, gdzie jest ich szczególnie dużo.
Na cmentarzach pszczołom sprzyja spokój, brak pestycydów oraz fakt, że gleba jest tam rzadko naruszana. Pszczoły mieszkające w ziemi są znacznie słabiej zbadane niż, na przykład, pszczoła miodna. Mniej o nich wiemy, mimo tego, że aż 75% gatunków tych pożytecznych owadów to samotnice zamieszkujące w gruncie. Badacze z Cornell University przejrzeli literaturę fachową i stwierdzili, że najlepszy artykuł dotyczący A. regularis pochodzi z 1978 roku. Postanowili więc poszerzyć wiedzę i samodzielnie zbadać ten gatunek. O wynikach swoich badań poinformowali na łamach pisma Apidologie.
Komentarze (0)