W Wielkiej Brytanii znaleziono jedno z najstarszych narzędzi z kości słonia. Służyło do retuszu
Podczas wykopalisk z Boxgrove w West Sussex archeolodzy trafili na jedno z najstarszych narzędzi z kości słonia. Pochodzi ono sprzed 480 000 lat jest o ponad 30 000 lat starsze niż jakiekolwiek podobne narzędzie znane z terenu Europy. Było wykorzystywane przez przedstawicieli kultury aszelskiej do retuszowania pięściaków i innych kamiennych narzędzi w celu nadania im ostrości. Wraz z nim znaleziono kamienne narzędzia służące do dzielenia mięsa upolowanych zwierząt.
Zdolność do wytworzenia narzędzia z kości słonia wskazuje na znajomość lokalnych surowców i dogłębną wiedzę o tym, jak wytwarzać precyzyjne kamienna narzędzia. Kość słonia to rzadki i bardzo użyteczny surowiec.
Stanowisko w Boxgrove badane jest od lat 70. ubiegłego wieku. Bardzo szybko po odkryciu stało się jednym z najważniejszych miejsc do zrozumienia życia ludzi sprzed pół miliona lat. Znaleziono tam najstarsze szczątki ludzkie w Wielkiej Brytanii, najstarsze kościane narzędzia w Europie oraz olbrzymią liczbę szczątków zwierząt. Początkowo sądzono, że fragment kości słonia odłamał się podczas rozczłonkowywania zwierzęcia. Jednak gdy niedawno przeprowadzono ponowną analizę, okazało się, że to wyjątkowy starannie uformowany przedmiot użytkowy. Kość pochodziła albo od mamuta, albo od słonia leśnego Palaeoloxodon antiquus.
Doktor Silvia Bello mówi, że narzędzie służyło do precyzyjnego odłupywania drobnych fragmentów z krawędzi kamiennych narzędzi. W ten sposób były one ostrzone. Kamienie służą do wstępnego kształtowania narzędzia, natomiast materiały organiczne wykorzystuje się do precyzyjnej obróbki. Bardziej miękka substancja, jak kość słonia czy poroże, ma bardziej elastyczną strukturę niż skała, co pozwala lepiej kontrolować proces obróbki kamienia, mówi uczona. W kości zachowały się drobne fragmenty krzemienia, co potwierdza jej funkcję.
W Boxgrove rzadko znajdowane są kości słoni, a na obszarze bezpośrednio otaczającym kościane narzędzie nie znaleziono takiego materiału, co wskazuje, że mieszkańcy tych terenów potrafili rozpoznać tego materiału i używali go przez jakiś czas, przenosząc go ze sobą. Dzięki temu możemy stwierdzić, że byli zdolni do planowania i nie używali materiałów, które po prostu nawinęły im się pod rękę.
Narzędzie nosi ślady ostrzenia i wykorzystywania, gdy kość była jeszcze świeża. Zatem ludzie ci wiedzieli, że kość słonia świetnie się nadaje do tej roli, więc gdy tylko mieli dostęp do takiej kości, natychmiast wykorzystali okazję, mówi doktor Bello.
Ślady na kości wskazują, że była używana wielokrotnie, ale przez stosunkowo krótki czas. Nie wiadomo, dlaczego właściciel przestał z niej korzystać. Wciąż była użyteczna. Być może po prostu ją zgubił. A być może wyrzucił, ale jeśli tak, to trudno domyślić się, dlaczego mógłby wyrzucić tak użyteczną rzecz.
Szczegóły opisano w artykule The earliest elephant-bone tool from Europe: An unexpected raw material for precision knapping of Acheulean handaxes.
Komentarze (0)