Sahelantrop był dwunożny. To najstarszy przodek człowieka?

| Humanistyka
Postaw mi kawę na buycoffee.to
Didier Descouens, CC BY-SA 4.0, creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/deed.en

W środowisku naukowym od lat toczyła się debata, czy pochodzące sprzed 7 milionów lat szczątki należą do gatunku poruszającego się w pozycji wyprostowanej. Jeśli tak, czyniłoby to Sahelanthropus tchadensis – gatunek odkryty na początku bieżącego wieku – najstarszym znanym przodkiem człowieka. Naukowcy z Nowego Jorku, Chicago i Seattle dowiedli właśnie, że gatunek poruszał się w pozycji wyprostowanej. Odkryli bowiem element anatomiczny, który występuje wyłącznie u dwunożnych homininów.

Dzięki skanowaniu 3D i innym metodom badawczym naukowcy odnaleźli guzek kostny, do którego przyczepione jest więzadło biodrowo-udowe. To największe i najpotężniejsze więzadło w ludzkim organizmie jest niezbędne do poruszania się w pozycji wyprostowanej. To najważniejszy dowód na dwunożny chód u Sahelanthropus tchadensis, a oprócz niego znaleziono też inne cechy świadczące o przyjmowaniu pozycji wyprostowanej przez ten gatunek.

Sahelanthropus tchadensis był dwunożną małpą o mózgu wielkości mózgu szympansa, która prawdopodobnie dużo czasu spędzała na drzewach pożywiają się i szukając tam schronienia. Pomimo swojego powierzchownego wyglądu Sahelanthropus był przystosowany do przyjmowania postawy dwunożnej i poruszania się na ziemi, mówi profesor Scott Williams z Wydziału Antropologii New York University, który stał na czele zespołu badawczego.

Szczątki sahelantropa znaleziono na pustyni Djurab w Czadzie. Początkowo naukowcy skupiali się głównie na jego czaszce, jednak po latach zaczęto bardziej szczegółowo przyglądać się też innym częściom szkieletu, w tym kości udowej. Narodził się spór o to, czy gatunek był dwunożny, czy był homininem.

Autorzy obecnych badań, oprócz odkrycia guzka udowego, potwierdzili wcześniejsze spostrzeżenia innych zespołów naukowych. U sahelantropa występuje antetorsja kości udowej - czy jej naturalne skręcenie, które ułatwia chodzenie – a na podstawie analiz 3D potwierdzili obecność mięśni pośladkowych.

Dodatkowym dowodem na dwunożność gatunku jest stosunkowo długa kość udowa w porównaniu z kością łokciową. Małpy człekokształtne mają stosunkowo długie ramiona i krótkie nogi, a homininy – dość długie nogi. Co prawda sahelantrop miał nogi krótsze od współczesnych ludzi, ale różniły się one od małp i bardziej przypominały nogi australopiteka.

Nasza analiza dostarcza bezpośrednich dowodów, że Sahelanthropus tchadensis mógł chodzić na dwóch nogach, co pokazuje, że dwunożność wyewoluowała wcześnie w naszej linii rozwojowej i wywodzi się od przodka, który wyglądem najbardziej przypominał dzisiejsze szympansy i bonobo, dodaje Williams.

Szczegóły badań ukazały się na łamach Science Advances.

Sahelantropus tschadensis dwunożność człowiek